Mijn levensverhaal

Het begon allemaal in de duistere nacht van vijftien mei negentienhonderd- tweeënzeventig. Een nieuw talent zag het levenslicht achter de deuren van het Academisch Ziekenhuis te Groningen. Mijn vader Maurits Hitijahubessy, en mijn moeder Conny Hardenberg hadden het talentje George Alexander, Mathieu Hitijahubessy genoemd. Met mijn 50 centimeter en 7 pond toch al snel de maten voor een (zaal)voetballer, begon ik op mijn vijfde jaar met mijn carrière bij de plaatselijke Groninger Boys. Al snel kwam ik er achter dat ik puur linksbenig ben en dat ik al aardig hard kon lopen.

Eénmaal beland in de in de C1, had ik mijn oom al op mijn dak. Hij adviseerde mij dat ik maar eens naar een andere club moest gaan. Ik ging hier niet op in. Ik stond immers bij “de Boys ” onder contract en mijn verbintenis zou lopen tot mijn achttiende jaar. Op mijn zeventiende werd mijn contract alsnog ontbonden, om toch nog naar een andere club te kunnen gaan, en de club was Groninger Voetbal, Atletiekvereniging (GVAV)-Rapiditas.

GVAV-Rapiditas, Roden en Leek

Inmiddels was ik zeventien jaar en klaargestoomd om mijn debuut te gaan maken in de A1 van GVAV-Rapiditas. Mijn debuut begon tegen de A1 van FC-Groningen. Na een goed seizoen te hebben gedraaid, met natuurlijk als hoogtepunt, het behalen van het kampioenschap in de interregionale klasse Noord. Dat betekende voetballen in de toenmalige Coca-Cola competitie.

Op mijn achttiende mocht ik mijn opwachting maken in de hoofdmacht van GVAV-Rapiditas, met toen nog Martin Drent als diepste spits en met mij als aanvoer. Één jaar later vertrok Martin Drent naar FC-Groningen. Wat jaartjes later kwam Kurt Elshot bij mij in het elftal (gaf mij op het Waterburchttoernooi een wereldpass, cross en de bal kwam op randje strafschopgebied, en BOEM ineenkeer op de slof…….goooaaalll !!!) Na het toernooi vertrok ook Kurt Elshot naar FC-Groningen.

Op mijn vierentwintigste kon ik transfervrij naar de Drentse voetbalvereniging Roden, waar ik twee jaar heb gespeeld, met heel veel plezier. Natuurlijk kwam de zaalvoetbalvirtuoos (grapje) in de belangstelling van de Leekster Eagles, toen heette ze nog Hummel Eagles. Ik mocht toen met de Leekster zaalvoetbalgala mijn debuut maken tegen oud Nederlandse elftal spelers. Ik heb twee jaar gevoetbald in de hoofdmacht. Ik moest helaas wegens mijn werk stoppen, omdat ik niet meer kon trainen in de zaal (balen man).

Zaalslippertjes

Na mijn buitenlandse avonturen, ben ik het maar wat dichterbij gaan zoeken en ging weer terug naar mijn ouwe nest (Groninger Boys). Ook dat had ik maar twee jaar volgehouden en had toen maar besloten om te gaan stoppen en meer tijd voor mijn gezin (zoon Justin en vriendin Jolanda ) te maken. Helaas was dat voor korte duur, want GRC-Groningen stond al voor de deur of ik ook belangstelling had om daar te gaan voetballen. Mijn keuze was gemaakt, ik mocht mij gaan bewijzen, of ik ook goed genoeg was voor de hoofdmacht. Ik was nog net goed genoeg om in de hoofdmacht te gaan voetballen, alleen moest ik genoegen nemen met de linksback positie en die nam ik. Intussen ging ik wel eens kijken bij mijn zwager (Erik Sijtsma) die toen nog voor de Bolster speelde. Al snel wou ik toch weer mijn zaalslippertjes uit de kast halen en ben toen ook daar gaan zaalvoetballen (part-time). Nou begin ik al aan mijn derde seizoen bij de “Slingerij”, ik heb het nog steeds erg naar mijn zin en hoop dat we toch eindelijk eens een keer kampioen kunnen worden van de tweede klasse.

Namens mijzelf wil ik mijn teamgenoten ( ii, Wollie, Dennis, Tebbes, Beekie, Mus, Aalfs, Tino en natuurlijk onze coach) bedanken voor de gezellige tijden bij de Slingerij en voor de tijden die nog gaan komen.

George Hitijahubessy

De volgende schrijverspen gaat naar Sijts (mijn zwager)

Reacties zijn gesloten.

Agenda

25 april 2019: 25 jarig Jubileum

Programma

Sponsoren