Weekendje Schier, … Zó 2007 !

Het weekendje Schiermonnikoog is binnen de zaalvoetbalvereniging ‘de Slingerij’ ondertussen een vaste traditie aan het worden. Na de doop in het jaar 2006, voor sommigen beter bekend als het weekend van Gerrit, stond dit jaar op 8, 9 en 10 juni het gebeuren wederom gepland. Een weekend kenmerkend vanwege de hamburgers op de boot, hotel Egbertsduin, een wedstrijd tegen de plaatselijke vv de Monnik en de Toxbar.

Lief dagboek

Wat onwennig sta ik op. Het woord Schiermonnikoog heeft een plek gekregen in mijn bovenste kamer. Juist in dat gedeelte waarvan nog veel wordt verwacht deze dag, aangezien ik eerst nog moet werken. Genietend van een kop koffie probeer ik aan de slag te gaan, maar mijn gedachten dwalen steeds af. Flitsen van vorig jaar schieten door mijn hoofd als een prachtige onweersbui boven de tropen. Langzaam, beetje bij beetje, gaat de klok richting het avonduur. Het tijdstip dat is afgesproken om te vertrekken naar Lauwersoog. Daar ligt de boot die dit gezelschap naar het tweede avontuur moest brengen op ‘ons’ eiland. Lauwersoog, iedereen druppelt langzaam binnen op de parkeerplaats. Auto’s worden in de parkeergarage gezet om pas zondag weer het leven te zien door een sleutel die in het slot wordt gestoken. Kaartjes worden gehaald om vervolgens geduldig te wachten op het sein dat we de boot mogen betreden. De menigte voor ons komt langzaam in beweging. Dit is voor ons hét teken om te gaan staan en ons in die mensenmassa te posteren om zo stapje voor stapje met een ‘go with the flow- beweging op te boot te komen. Mijn gedachten dwalen één seconde totaal af. Zit ik nu in de twilight zone? Heb ik last van een deja-vu of lijkt alles precies zo te gaan als het jaar hiervoor… Op de boot hebben we namelijk gekozen om op dezelfde plek te gaan zitten, we drinken wederom allemaal een biertje (en een cola voor onze wolfman) en last but not least: de hamburgers! Vaak wordt er wel nagedacht hoe je een grote groep voetballers het zwijgen kan opleggen. Het antwoord op deze vraag luidt: hamburgers. Als kleine kinderen zo blij geniet een ieder van een heerlijk broodje hamburger met saus. Ik zie sowieso twee hamburgers per mondje verdwijnen en een enkeling waagt zich nog een derde of vierde.

Eenmaal op het eiland aangekomen worden we naar het hotel gebracht. We nemen de sleutels in ontvangst bij de receptie en lopen naar onze kamers toe. En al snel volgt een prachtige verrassing. Onze kamers bevinden zich, in tegenstelling tot vorig jaar, op de begane grond. En wat is hier nu zo prachtig aan hoor ik je denken lief dagboek. We hebben een terrasje met tafels en stoelen waar we dankbaar gebruik van maken. De avond valt en we maken ons op voor wat komen gaat in het centrum van Schiermonnikoog. Nadat onze eerste (drank-)rekening in het hotel een feit is gaan we al lopende naar bestemming nummer één, café het oude boothuis. We nemen plaats op het terras naast een groep voetbaldames uit Ulrum. Voor het tweede achtereenvolgende jaar kruisen onze paden elkaar op het eiland Schiermonnikoog. Waar vorig jaar nog de dames van Damacota uit Pekel ons plezierden met allerlei verhalen, werd deze rol uitstekend overgenomen door de ulrumse dames. Na menige discussies over koetjes en kalfjes en onderwerpen als de dood, politiek en relaties, werd de tocht verder ingezet richting bar/discotheek de Tox. Een leuke, sfeervolle tent waarbij mijn gedachten net als vorig jaar uitgingen naar woorden als:

  • desintoxicatie: Ontgiftingsproces bij ontwenningskuren
  • toxiciteit: Werkzaamheid van een stof waardoor de fysiologische processen in een organisme in een voor dat organisme ongunstige zin beïnvloed worden
  • toxicose: vergiftigingstoestand
  • toxicologie: De leer van de vergiften en hun werking.De toxicologie bestudeert alle facetten van de werking van stoffen op organismen
  • intoxicatie: het geheel der functiestoornissen en ziekteverschijnselen die worden teweeggebracht door een giftige stof in het lichaam

Misschien lief dagboek, moet ik de kroegnaam niet direct indiceren met het begrip alcohol!

Ondertussen werd het wel gedronken die heerlijke gele rakkers. Het zorgde voor een gezellige sfeer met als resultaat dat de voetjes heen en weer op de dansvloer gingen met de ulrumse dames voorop in de ‘strijd’. Na een prima avond werd het hotel opgezocht door een ieder. Het begrip ‘samen uit, samen thuis’ is niet aan de orde gedurende het weekend, waardoor iedereen op een ander tijdstip het hoofd langzaam op zijn kussen neerlegde om vervolgens naar dromenland af te reizen.

Zaterdag, 9 Juni 2007

Na een nacht met vreemde geluiden vanuit andere bedden, zie ik het daglicht op mijn netvlies ontstaan, daar ik mijn ogen langzaam open doe. Nacht nummer één is een feit! Om heerlijk te kunnen ontbijten (voor sommigen een hele opgave na zo’n nacht) moet je wel voor tien uur ’s ochtends aan tafel zitten. En daar zaten we met z’n allen. Na onze buikjes vol te hebben gegeten bevinden we ons naar de kamers. Enkelen van het gezelschap vertrekken om de boot van elf uur te kunnen nemen om weer terug te keren naar de bewoonde wereld. In het kader van ‘iedereen doet maar waar die zin in heeft’ ging een gedeelte naar het strand, een ander pakt de fiets om een tochtje te maken en weer anderen gaan het dorp in om te genieten van dagjestoeristen. De enige afspraak die wordt gemaakt is dat iedereen half drie op het voetbalterrein staat.

Op het strand, lief dagboek, was ik te vinden. Ondanks de afspraken die ik vorig jaar met mezelf had gemaakt om na een avondje stappen niet te voetballen op het strand, kon ik het na drie water niet laten. Ik moest en zou een bal aanraken! Was ik toch maar blijven zitten… Na wat drankjes (lees: water en fris), uitzicht op een vrouw met nepborsten en geouwehoer verder, besloten we om voor de wedstrijd een gebakken visje te halen in het dorp. Na het verorberen van een heerlijke kibbeling met saus erbij liepen we als een uitgerekte karavaan weer richting Egbertsduin. Tijdens deze wandeling werd vast het avondeten, in de vorm van pizza’s, geregeld bij de plaatselijke pizzeria. Voor slechts 105 euro en 20 cent (en geen cent minder) werd afgesproken dat rond half zes vijftien heerlijke pizza’s werden bezorgd bij de voetbal vereniging. Na een prachtig jeugdtoernooi die gedurende de dag is gespeeld, was het nu de beurt aan ons. vv de Monnik tegen ZVV de Slingerij. En wat is er nou mooier op een dergelijke dag dan de wedstrijd in een 3-3 te laten eindigen. Een uitslag waar iedereen tevreden mee kon zijn, of… Het eindsignaal had nog niet geklonken of iedereen zat al hijgend voor de kantine. Er werd gelachen, gedronken, gekletst en heerlijk genoten van onze pizza’s van 105 euro en 20 cent. Daarbij kan ik, lief dagboek, je één anekdote niet onthouden:

“Liep ik gisteravond alleen terug vanuit de Toxbar, kwam ik bij een bord terecht waar een bouwproject is op beschreven. Ik blijf kijken naar dat bord en ineens zie ik een licht op het bord verschijnen. Het vreemde was dat het licht steeds weer terugkwam. Realistisch als ik ben denk ik natuurlijk niet aan aliens en ufo’s of iets dergelijks. Maar ik begreep er niets van. Of zou het toch……… Wat blijkt nou? Het licht dat steeds op het bord verscheen, was het licht van de beroemde vuurtoren”. Ik zal je het verhaal van de fiets die achter het hek stond maar niet eens meer vertellen. (redactie: waarvoor dank)

Eenmaal teruggekomen in het hotel, ondertussen afscheid genomen van drie metgezellen die ook weer de bewoonde wereld opzochten, zette we ons neder op ons terrasje achter onze kamers. Genietend van de zon werden we op onze wenken bediend door het personeel. Ze waren namelijk zo vriendelijk om wat weekend alcoholisten te voorzien van biertjes achter de kamers in plaats van in het hotel bij de bar. Hulde, hulde en nog een hulde zeg ik !! Na ons opgemaakt te hebben werd de tocht ingezet naar het dorp. Onze laatste avond zou beginnen. Ook hier voelde het lichtelijk als een kopie van vorig jaar. We waren moe en de eerste avond had nog steeds invloed op onze gesteldheid. Desondanks was het weer een gezellige tijd in de Toxbar. Onze vriendinnen uit Ulrum waren ook weer present. Maar ook aan deze avond komt een einde. Ik duik mijn bed in en constateer dat enkelen mij al voor waren en anderen nog steeds aan het genieten waren ergens op het eiland.

Zondag, 10 Juni 2007

Je hebt wel eens momenten dat je je teveel voelt. Tijdens het ontbijt was dat er één. Stipt tien uur – sommige gasten waren nog aan het eten – werd er door het personeel al druk opgeruimd en werden we nog net niet weggekeken. Maar dat mocht de pret niet drukken! De laatste zes overgebleven metgezellen besloten tijdens het ontbijt om later op de dag naar een strandtent te gaan. Strandpaviljoen ‘de Marlijn’ (Geniet van onze regelmatig wisselende kaart met Mediterraanse, Caribische invloeden en eiland / waddenproducten, o.a. Schiermonnikoger lams- en rundvlees) aan de andere kant van het eiland is uiteindelijk de winnaar geworden. Na een uitbuik sessie op ons terrasje vertrokken we langzaam lopend via de duinen grenzend aan het strand naar de Marlijn. We hadden gezelschap van Brandaris, een member van de clan Ulrum. Uiteindelijk, zeker dertig minuten later, kwamen we aan waar Bint en Chris al genoten van een bakje koffie en een frisje. We schoven aan en kwamen na drie uur kletsen op de volgende conclusie: Met de vrouw of vriendin naar schier hoeft niet !

En dan is de tijd aangebroken om naar de boot te gaan. Een taxi brengt ons vanaf hotel Egbertsduin hier naar toe. Zes overgebleven metgezellen die op de boot zitten. Rustig en kalm, wetende dat ze weer naar de beschaafde wereld gaan op het vaste land. Vijftig minuten later zetten we onze voeten aan wal. Het voelt goed om weer naar huis te gaan, maar als ik nog één keer over mijn schouder kijk naar Schiermonnikoog, krijg ik een warm gevoel van binnen. Het was wederom een geweldig weekend. Een weekend waar we weer een jaar op kunnen teren totdat het jaar 2008 aanbreekt… Een geweldig weekend op ‘ons’ eiland !!

Met groet,
“De Duif”

Reacties zijn gesloten.

Agenda

25 april 2019: 25 jarig Jubileum

Programma

Sponsoren