Don’t call us, we call you…
’n eiland om telkens weer terug te komen

Schiermonnikoog, het kleinste bewoonde waddeneiland, is de mooiste plek van Nederland aldus de NCRV. En waar schoonheid is in welke vorm dan ook, daar is de zaalvoetbalvereniging de Slingerij ook te vinden. Het maakte allemaal indruk en zorgde ervoor dat wij bij het huiswaarts gaan ‘een stukje van onszelf’ op het eiland achterlieten.

Na een onrustige donderdagnacht brak eindelijk vrijdag 13 juni aan. Het EK was begonnen, Nederland was wederom in oranje gehuld en zaalvoetbalvereniging de Slingerij zou voor de derde keer op rij afreizen naar het eiland Schiermonnikoog. Net als twee jaar geleden konden wij gaan genieten van een groepswedstrijd van het grote oranje in een kroeg op ‘ons’ eiland. Van de veertien meegaande Slingerianen, heeft een groep van negen besloten de boot van half twee ’s middags te nemen, om zich rustig te kunnen voorbereiden op de wedstrijd tegen de Italianen. De parkeerplaats van het Groningse lauwersoog was wederom het verzamelpunt. Iedereen druppelde langzaam binnen. Auto’s worden achtergelaten in de garage, aangezien alleen eilandbewoners op het eiland met hun auto mogen rijden. Tickets werden gekocht en bepakt met tas en al werd er een plaatsje gevonden op de boot. Neurotisch als we zijn zitten we op dezelfde plek als waar het drie jaar geleden allemaal begon. De enige ontbrekende factor is de bekende hamburger van onze vrind Wolf.

Behalve een ontzettend volle boot werden we na een jaar afwezigheid geconfronteerd met de dames uit Pekela. Nu nog afwachten of de dames uit Ulrum dit jaar van de partij zullen zijn en het feest is compleet! Genietend van een kopje koffie en een broodje, is de vijftig minuten durende vaart snel voorbij. We pakken onze spullen en lopen richting de uitgang van de boot om vervolgens een taxi te regelen die ons lekker decadent naar het hotel Egbertsduin brengt. Eenmaal aangekomen en lopend richting de balie constateer je dat er toch weinig is veranderd na twee eerdere edities schier. We worden begroet in de hal van het hotel door onze vrienden uit Duitsland. Deze groep, die de gehele begane grond bezet vanwege de ruime kamers en ruimte voor hun ‘ferrari’s’, is geen onbekende meer ondertussen. We ontvangen de sleutels van onze kamers en doen de verschrikkelijke ontdekking dat we niet meer met z’n allen op de begane grond bivakkeren. Dat mag de pret natuurlijk niet drukken, maar gezien het feit dat we vorig jaar op onze wenken zijn bediend terwijl we rustig buiten op ons terrasje zaten te kletsen……. Jammer!

Iedereen heeft een kamer, de tassen zijn uitgepakt en de bedden zijn opgemaakt: tijd voor een biertje. Zoals het een echte Hollander betaamt, die geniet van een verdiende vakantie, zetten wij ons neder op het terras van het hotel. Natuurlijk waait het en komen er wat druppels uit een bewolkte hemel, maar we zijn voor even weg uit de bewoonde wereld, uit die drukke stad. Het bier laat ons smaken, maar helaas moeten we toch naar binnen. Een eerste kleine bui -zoals ook de weersvoorspelling was voor dit weekend – is een feit. Binnen is het er niet minder gezellig om. We kletsen wat, beroeren de piano even en genieten van het bier. Enige spanning voor de wedstrijd van avond tegen de fransen, is steeds meer voelbaar. Na een prachtige overwinning tegen de Italianen in de poule des doods, voelt iedereen dat een overleving hiervan en dus de volgende ronde, haalbaar is.

In het oranje

Na een heerlijke maaltijd speciaal gemaakt door het hotel voor ons voetballers, gaan we richting het dorp. Prachtig verkleed in het oranje lopen we naar de kroeg waar we twee jaar geleden op zondagmiddag ook een wedstrijd hebben gekeken. Eenmaal binnen gekomen werd na drie seconden duidelijk gemaakt, dat we hier niet welkom waren op dit tijdstip van de dag. Als de wedstrijd van het Nederlands elftal zou beginnen dan waren we welkom. Je begrijpt natuurlijk wel dat deze kroeg voortaan geboycot zou worden. En waar beland je dan ? inderdaad… in de café genaamd ‘het oude boothuis’. We eigenden ons prachtige plekken toe en waren klaar voor de eerste wedstrijd: Italië – Roemenië. Net voordat de wedstrijd zou beginnen werd de groep versterkt met Marijn en Robin. Na 90 minuten heerlijk bier drinkend en ouwehoeren stond er een eindstand van 1 tegen 1 op het scorebord. Een prima resultaat voor ons Nederlanders. Langzamerhand vult de kroeg zich met allemaal oranje geklede mensen die zich opmaken voor de tweede wedstrijd van het Nederlandse elftal. Tegenstander is Frankrijk. Ook onze voorzitter en oud Schier bewoner Peter komen binnen. Nu de groep compleet is en de wedstrijd gaat beginnen kan het weekend écht beginnen. De wedstrijd eindigt in een 4-1 winst voor de nederlanders. Wat een avond en deze zou een vervolg krijgen in onze enige echte ‘Toxbar’. Altijd weer een genot als je weet dat je hier je avond mag sluiten. Met bier in ons hand, voetjes van de vloer en de dames uit Pekela in ons midden werd hier tot in de kleine uurtjes gefeest.

Enkele “Wist u dat” -jes
  • Friese naam van het eiland: ‘It Skiermuontseach’
  • ligging: breedtegraad: 53º48 | lengtegraad: 6º16
  • lengte eiland: ongeveer 18 kilometer
  • breedte: ongeveer 3 kilometer
  • grondgebied: 203 km2 (water 163 km2, land 40 km 2)
  • klimaat: gematigd zeeklimaat | gem. temperatuur juli/aug/sept. 16 °C.
  • aantal inwoners eiland op 1 januari 2008: 951 (473 vrouwen en 478 mannen)
  • aantal vogelssoorten:
    – trek- en broedvogels: 264 soorten
    – broedvogels: meer dan 100 soorten
    – max. aantal trekvogels: 175.000

Zaterdag

En dan breekt de zaterdagochtend aan. De één nog brakker dan de andere, maar wel allemaal gezellig aan het ontbijt. In een hoekje van de zaal, dicht bij het eten, neemt een ieder zijn plekje en laat het ontbijt zich smaken. Als vanouds wordt de avond besproken. Het begon allemaal met de winst op Frankrijk. Waar iedereen van ons dacht we de fransen een lesje hadden geleerd en veel beter waren (4-1), sommige doelpunten niet meer kon herinneren, bleek dit alles in werkelijkheid minder waar. Kennelijk doet drank toch echt meer met je dan je lief hebt! Na een stevig ontbijt, een paar kopjes koffie en een douchebeurt verder, gaat eigenlijk iedereen zijn eigen gang. Voor de een betekent dat heerlijk in de lobby van het hotel genieten van een krant of een spelletje snooker, voor de ander is het een bezoek aan het dorp of een wandeling op het strand. Een regel gold voor iedereen: half drie weer in het hotel omdat ’s middags om drie uur de traditionele wedstrijd tegen de Monnik op het programma stond. Na het bestellen van de pizza’s, het nuttigen van een bakje koffie bij een speler van de Monnik en zijn pasgeboren tweeling, werd er een lekker visje gegeten voor de wedstrijd bij de bekendste visboer op Schiermonnikoog. Het is tijd om te vertrekken naar de plaatselijke voetbalvereniging. Met nog een paar brakke mensen in de gelederen, lopen we richting het veld. Met een prachtig Gronings tenue gesponsord door Ameland, betreden we het veld. Dit jaar maar niet teveel over de wedstrijd vermelden…. We hebben in ieder geval gewonnen. Helaas heeft niemand een dusdanig niveau gehaald om in aanmerking te komen voor een contract. En toch hebben we de spelers er écht wel voor….

Je zou bijna zeggen dat het weekend in het teken staat van neurose. Ook dit jaar vallen we moe maar voldaan op het gras en genieten we met een frisje/biertje van de wedstrijd na. We begeven ons rond half zes naar de kantine, om daar de wedstrijd Zweden tegen Spanje te zien. Wederom toont de Monnik hoe gastvrij ze zijn door ons hier de wedstrijd te laten kijken onder het genot van heerlijke pizza’s die ondertussen zijn bezorgd. Na een draak van een wedstrijd, menig biertjes verder besluiten we om naar het hotel te gaan. Er wordt tenslotte een prachtig jazzoptreden gegeven in de lobby waar we abso -fucking- lutely niet bij willen zijn. Onze Duitse vrienden zijn in groten getale aanwezig en zorgen wel voor de sfeer die wij anders hadden gemaakt. Wij gaan daarentegen lekker pokeren en krijgen, na een gesprek met de leiding toegang tot de personeelsruimte waar gerookt mag worden (hulde voor dit zeer flexibel hotel waar we terecht ieder jaar weer terugkeren). Na een paar biertjes en potjes poker verder, besluit een gedeelte van de groep om alvast het dorp in te gaan om de plaatselijke bevolking met hun aanwezigheid te ‘verblijden’. Na wat telefonisch contact te hebben gehad is merkbaar dat de stemming er bij de stappers goed inzit. Termen als shotjes, bier, dropwodka en tequila en veel gelach klonken door de telefoon. Gezelligheid alom en daar moet het natuurlijk ook om gaan. Ook de achterblijvers in het hotel worden goed verzorgd door het personeel. Biertjes en lekkere grote schalen met bittergarnituur worden zonder al teveel moeite verorberd. Zelfs sigaren worden opgestoken. Maar of dit zo slim was…… Nog geen minuut later gaat het brandalarm af en 10 seconden later staat een handje vol personeel van het hotel in onze speelkamer. Het blijkt dat er prima sigaretten gerookt mogen worden, maar dat sigaren het brandalarm op hol brengt. Na een geslaagde belpoging naar de alarmcentrale werd de avond voortgezet, …. zonder sigaren. Na menig uur pokeren werd de avond voortgezet achter de bar. De jazzsessie hebben we helaas net gemist, maar de biertjes smaakten er niet minder om en de gezelligheid was ten top. En die gezelligheid was ook te vinden in het dorp. Bij thuiskomst in het hotel was men gezellig aanwezig en werden wilde verhalen verteld. 2 kleine impressies kan ik niet achterwegen laten:

  • Wie heeft er een kilo kaas gevonden?
    Na wat drankjes te hebben genuttigd wil het hongersgevoel wel eens toeslaan. Zo ook bij deze nette mannen. Menig koelkast is op stiekeme wijze bekeken opdat er een kaas in zou liggen die genuttigd kon worden. En of het is gelukt?
  • Altijd al willen rijden in een ‘ferrari’….
    Onze rijke duitse vrienden waren zo slim geweest om hun bolides in de gang te laten staan. Wat is er nou grappiger om ’s nachts bij terugkomst eens te proberen of ze ook met deze scheurbakken konden rijden.
Rinkel de kinkel: 90 euro boete voor “Van Inkel”

Uiteindelijk begaf iedereen zich naar dromenland om daar zijn ding te doen en werden we pas ’s ochtends vroeg weer wakker in ons eigen vertrouwde bed. Enkelen van ons had al een heerlijk ontbijt achter de kiezen zitten, daar zij de boot van elf uur wilden halen. De andere helft zat genietend van brood of alleen een kopje koffie aan tafel. En wat is er nou mooier, dan een heerlijke anekdote van één van de jongens van zijn avontuur in het dorp midden in de nacht: het verhaal van de plassende voetballer en de bon. Dat we allemaal eens naar de wc moeten na liters bier en andere drankjes is een gegeven feit. Maar omdat nu precies midden in het dorp voor een hotel te doen met politie in de buurt…. Conclusie: 90 euro boete (donaties mogen worden gedaan).

Er werd besloten om naar Strandpaviljoen ‘de Marlijn’ te gaan om daar de middag door te brengen. Ten opzichte van vorig jaar ging de heenreis alleen met ander vervoer. Vorig jaar werd de benenwagen nog gebruikt gedurende 45 minuten lang (wat hadden we toch leuke gesprekken met Brandaris uit Ulrum), dit jaar werd de taxi opgetrommeld. Zoals je waarschijnlijk zelf wel kan bedenken, gingen we aan hetzelfde tafeltje zitten als vorig jaar (neurotisch ? nee hoor…). Eten en drinken werden besteld en al genietend sloten wij het weekend in het zonnetje af. Kleine evaluaties en anekdotes passeerden de revue en deed ons besluiten dat het wederom een prachtig weekend was geweest.

Nadat de taxi ons had opgehaald, de tassen uit het hotel werden opgehaald, stonden we alweer bij de boot. Vijftig minuten later zetten we onze voeten aan wal. Het voelt goed om weer naar huis te gaan, maar als ik nog één keer over mijn schouder kijk naar Schiermonnikoog, krijg ik een warm gevoel van binnen. Jaargang drie is een feit. Wie nu nog zegt dat we een weekend weggaan, ziet het niet juist. We gaan juist een weekendje terug. Terug naar ‘ons’ eiland waar alles in het jaar 2006 begon: De introductie van de Slingerij op het eiland.

Rest mij te zeggen dat ik mijn excuses aanbied voor het feit dat het zolang heeft geduurd voordat ik dit stukje heb ingeleverd.

Met groet,
“De Duif”

PS: Eerste couplet van het eilander volkslied

Fier, heel fier fan’t drokke livven,
Mooi de gotte see ferbeeuwn,
Leit in plak, dat us so nooi is,
Dat is us gebeurtegreeuwn.
Tichtby wer de brauning klond’re,
Op’e banken feur de waal,
Heersden wy de aiste klanken,
Fan us meuje memmetaal.
Heersden wy de aiste klanken,
Fan us meuje memmetaal.

Reacties zijn gesloten.

Agenda

25 april 2019: 25 jarig Jubileum

Programma

Sponsoren