Dat pakken ze ons niet meer af

Een weekendje schier, voor de autisten onder ons een vanzelfsprekendheid. En dan bedoel ik dat er erg dwangmatig vastgehouden kan worden aan bepaalde gewoontes: Een stereotype gedrag of herhaling van handelingen, ritueel of dwangmatig gedrag:

– vrijdag de aankomst
– vrijdagavond langs slechts twee kroegen
– zaterdag pizza
– zondag naar de strandtent
– zondagavond naar huis

En zo begon het weekendje Schier ’09 op de vrijdag. Ook dit jaar voor de een ’s middags om twee uur al en voor de ander pas na het harde zwoegen hetgeen een baan heet. Helaas moet er geconstateerd worden dat ook jaargang 4 niet heeft mogen leiden in een massale opkomst der leden van de Slingerij. Tijdens de rit naar de haven werd bekend dat slechts tien man het avontuur weer aan durfden gaan. Al denkend aan de wedstrijd, waarschijnlijk te brak spelend, werd er een plan op de boot gesmeden. Naast ons op de boot kwam een jong gezin zitten. In eerste instantie alleen de moeder met een kleine van een paar maanden oud. Na een kleine aftastfase van beide kanten, gooide Geerts zijn papa skills in het gesprek in de strijd. Het gesprek was geboren! Ledikanten, poep-luiers, korte nachten, buggy’s maar toch lieve kinderen qua verhaalstof verder, was onze twaalfde man een feit. De papa was sportief aangelegd en wilde wel meevoetballen. We liepen met een voldaan gevoel de boot af. De 45 minuten waren voorbij gevlogen. Een kans om zenuwachtig te worden voor ‘het weekend’ ,had geen ruimte gekregen om te ontstaan. Al pratend en de bagage tillend van dit jonge gezin, werden de mobiele nummers uitgewisseld. Na een bevestigende check van het nummer (stiekem even bellen – zegt waarschijnlijk meer over ons, dan over deze man) gingen we met een goed gevoel, en een 12e man rijker, met de bus naar onze bestemming.

Een nieuwe locatie

Onregelmatigheden en (onvoorspelbare en plotselinge) veranderingen zijn voor autisten een zware belasting. De meesten hebben voortdurend structuur nodig. Die kunnen ze zelf niet aanbrengen en moet hen door de omgeving worden aangereikt.

Na drie prachtige jaren in hotel Egbertsduin, werd er dit jaar voor een andere locatie gekozen. Niet omdat wij dit als Slingerij prefereerden, maar omdat ons geen keuze werd geboden. Eerder dit jaar kwam ons ter ore, dat ‘ons’ hotel failliet was verklaard. En zo kwamen wij aan in Kampeerboerderij de Duinhove. En daar sta je dan… niemand te bekennen. Na de boerderij bekeken te hebben, besloten we de woningen naast de boerderij maar te betreden. Tenslotte ben je op schier en staat alles wagenwijd open! Helaas! Ook niemand aanwezig. En daar sta je dan met je handen in je haren denkende aan het inchecken in het hotel. Wat ging dat toch altijd makkelijk. Gelukkig kon een stagiaire van de boerderij, die aan het werk was in de stal, ons na een kwartier melden dat de eigenaren bij de opening waren van de nieuwe alles-in-een kazerne voor brandweer en ambulance. Heel het dorp was uitgelopen om deze spannende gebeurtenis mee te maken. Nog voordat we wilden bedenken wat we zouden gaan doen, reed de eigenaresse ineens voorbij. Verward als we waren werd de basis gelegd met de eigenaresse voor de rest van een geweldig weekend.

Onze weg werd vervolgd naar het dorp. Niet om gezellig een biertje te drinken… nee, om boodschappen te doen. Inderdaad, boodschappen! Nu we in een kampeerboerderij verbleven, was het zaak om eten en drinken in te slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Na slechts twee biertjes op het terras werd de plaatselijke AH bezocht en een winkelwagen vol aan boodschappen ingeslagen. Eenmaal uit de winkel werd er besloten om meer veranderingen te laten plaatsvinden: een fiets werd gehuurd. Alle jaren werd overal braaf heengelopen maar dit jaar niet meer. Onze fiets werd een goede en trouwe vriend voor de rest van het weekend.

De “stad” in

Langzamerhand druppelen ook de rest van de dappere mannen binnen op de kampeerboerderij. Iedereen is aanwezig en voor de boerderij wordt op het terras heerlijke gele rakkers van bierfabrikant Heineken gedronken. Na wat bij gekletst te hebben en wat vocht verder, werd er besloten de ‘stad’ in te gaan. Traditiegetrouw werd eerst café ‘het oude boothuis’ aangedaan. We positioneerden ons rond de bar en genoten van alles en iedereen. En het bier uiteraard. Heel af en toe hoorden we iemand iets zeggen. Het was één zin en daarna ook weer stil. Er niet teveel over nadenkend en lekker ons biertje drinkend, werd er na een paar uur besloten om de traditie voort te zetten zoals de eerste avond van het weekend altijd betaamt: de Tox.

Dertig stevige passen verder, stappen we de alom geprezen Toxbar binnen. Nu moet je voorstellen dat het hier normaal gesproken helemaal vol staat met dansende en vooral drinkende mensen. Wij werden daarentegen behoorlijk verrast met een vrij lege bar. En wederom was er iemand die met slechts één zin aangaf dat we moesten blijven. Verder werd er niets gezegd en zodoende werd de avond voortgezet in de Tox. Langzamerhand vulde de bar zich met gezellige mensen en werd het weer ouderwets gezellig in de bar. Een aantal uur, biertjes en fris later werden we compleet verrast met de mededeling dat de bar dichtging. We hebben het dan over een tijdstip waar wij als Groningers om lachen: 02.15 uur. Toch heeft de avond wel iets positiefs gebracht. In het heetst van de strijd en wat alcohol verder, zijn twee extra spelers geregeld voor de wedstrijd van morgen. Jaja lieve kijkbuiskindertjes, de slingerij was in bezit van een wissel! Gelukkig kon voor sommigen de avond worden voortgezet bij onze boerderij. Met vier kratten bier koud in de koelkast, was een eerste positief punt gevonden ten opzichte van het hotel. Langzamerhand gingen voor alle mannen het lampje uit en werd het bed opgezocht. Heerlijk verspreid over de grote zaal had een ieder een stapelbed tot zijn beschikking.

De gids

De zaterdag staat elk jaar weer in het teken van de wedstrijd tegen de Monnik. Een goede voorbereiding is dus een must. En waar begint deze mee? Inderdaad, een paar koppen koffie en een stevig ontbijt. Deze keer allemaal zelf gemaakt. Na drie potten koffie gezet te hebben was de ultieme smaak gevonden. Heerlijke broodjes met vleeswaren en gekookte eieren stonden tot onze beschikking. Waar vind je dat hedendaags nog…

De middag breekt aan wat resulteert in een verdeling van kleinere groepjes die een activiteit gaat ondernemen. Voor de een betekent dit het dorp in, voor een ander naar het strand en voor weer anderen een flinke fietstocht over het eiland. Waar heb ze anders voor gehuurd! Samen met Izzues (zo schijnt Peter ineens te heten als je wat bier op hebt), de voorzitter en ABN AMRO had ik het genoegen om het eiland, na 3 jaargangen, eens goed te bewonderen in al haar schoonheid. Met onze eigen persoonlijke gids kwamen de verhalen al snel los:

  • Het strand van Schiermonnikoog op sommige plaatsen wel 2 kilometer breed. Het is zelfs één van de breedste stranden van Europa. Er is een grote zandbank die langzaam aan het strand vastgroeit. Op deze grote zandbank liggen soms zeehonden.
  • Het dennenbos op Schiermonnikoog is aangeplant door Graaf von Bernstrorff. Het loofbos is vanzelf ontstaan. Het bos groeit niet zo goed omdat er altijd een harde zoute wind staat. Veel bomen groeien dan ook scheef. In het bos zijn veel vogel soorten te vinden.
  • Kwelders zijn stukken land die droogvallen aan de zuidkant van het eiland. Ze bestaan uit slib dat wordt meegevoerd door de zee als het vloed is. Je zakt er met je laarzen diep in weg. De Banckspolder was vroeger ook een kwelder.
  • Door de dijk die Banck liet bouwen is de polder ontstaan. Vroeger was de grond hier zout en groeide er niet veel. Door de dijk kan er geen zout water meer komen en is het land nu geschikt voor landbouw en veeteelt. In de polder komen veel trekvogels om uit te rusten en er broeden ook veel andere vogels.

En waarom deze feitelijke punten? omdat wij het genoegen hadden om tijdens onze lange fietstocht, deel te hebben uitgemaakt van bovenstaande omgevingen op het eiland. We voelden ons koning te rijk door deze ervaring en genietend van een kop koffie bij de haven, werd een plan de campagne bedacht voor de middag. Izzues moest nog wat zakelijke dingen regelen en de rest mocht wel mee. Wat een geluk! In het dorp aangekomen werd een ander gedeelte van de groep aangetroffen. De boodschappen voor de avond en het ontbijt werden ingeslagen. Ook in ons clubje heb je kennelijk werkpaarden en sierpaarden. Na ons welbekende visje gegeten te hebben, pizza’s besteld te hebben voor na de wedstrijd en acht eilandbewoners een bezoekje te hebben gebracht, verzamelden we ons allemaal bij de boerderij om ons op te maken voor de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Want zoals we allemaal weten, is het een privilege om hier op schier tegen de plaatselijke voetbalvereniging te mogen voetballen. Zij houden speciaal het veld voor ons open om uiteindelijk zonder punten van het veld te lopen. Waar zie je dat nog? Dus met respect zullen wij de wedstrijd ingaan en zullen wij ons netjes gedragen!

Een privilege

Voor een autist zit er weinig variatie in en iets uit het niets voorstellen lukt nauwelijks. Verder komen dan het kopiëren van andermans gedrag is er niet bij. Autistische personen hebben meestal hulp nodig op het gebied van; communicatie, omgang met gevoelens en gedrag.

Laat ik dan maar van de gelegenheid gebruik maken om aan te geven, dat dit jaar onze wedstrijd tegen het altijd zo prachtige vv de monnik geen zoden aan de dijk heeft gezet. Met bovenstaande definitie is alles omschreven betreffende de wedstrijd. Het spel was slecht, communicatie was niet aanwezig of alleen in een negatieve vorm. En daarnaast werd de wedstrijd ook nog uitgespeeld met tien man omdat Peesje eraf moest met een blessure. Kortom: maar snel genieten van pizza en bier! Met onze drie gastspelers, inclusief het gezin, werd er heerlijk genoten van de zon, de drankjes, pizza en elkaar. De gesprekken volgden elkaar in hoog tempo op en heel af en toe hoorde je iemand ook een zin zeggen. Het bleef een raar fenomeen…. De uurtjes verstreken, drankjes werden gedronken en met het gevoel dat het privilege is om op schier tegen de Monnik te spelen, ontstond een spontane bloedneus bij een eilandbewoner. We schrokken allemaal en stonden versteld dat dit kon gebeuren. Er gebeurde immers helemaal niets. Want het is een privilege…

Ondertussen was iedereen in de kampeerboerderij en werd de stemming gezelliger en gezelliger. Avondje twee op schier zou bijna een feit worden. Nadat iedereen er weer schoon en fris uitzag, werden de paardenkrachten van stal gehaald en fietsten we richting het dorp. Onze avond begon in een kroeg die we twee jaar hadden gemeden vanwege slechte ervaringen. Maar aangezien een dief niet altijd een dief is, werd de kroeg gevuld met 10 drinkende voetballers. Een viertal maakte zich tegoed met een potje biljarten terwijl de anderen op een barkruk aan een tafel genoten van biertjes en de verhalen. En ja hoor, weer ineens vanuit het niets hoorden we allen één zin die werd uitgesproken door een persoon. Hoorden we nou stemmen ? wat was dat toch?

De sfeer zat er goed in en na een ontmoeting met prinses Fiona uit Shrek, besloten we toch maar weer de Toxbar onveilig te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Een ieder pakte zijn vriend en de Toxbar was een feit. Waar we even bedenkingen hadden qua aantal mensen die aanwezig zouden zijn, werden we met z’n allen flink verrast. Een overvolle Toxbar met heerlijk muziek was waar we in terecht kwamen. De compilatie tegen de Monnik… ehh ik bedoel de confrontatie -misschien iets teveel bier gehad- was uitgemond in een nederlaag, maar de derde helft was toch echt voor ons! De avond werd uiteindelijk afgesloten op ons terras voor de boerderij met een biertje uit onze eigen voorraad. Fanatiek als we waren bij het inkopen om vier kratjes bier mee te nemen, de praktijk wijst wel uit dat we oud worden. Wel twee en een beetje wat op is gegaan. Respect!

Merlijn

Zondagochtend en na een heerlijk ontbijt met koffie en wederom een eitje, komt het nadeel van een kampeerboerderij naar voren: opruimen. Traditiegetrouw werd de middag gevuld met een bezoek aan strandpaviljoen ‘de Merlijn’. Bij aankomst was het alsof onze stamtafel speciaal klaar was gezet voor de voetballers uit Groningen. We zetten ons neder, bestellen was te eten en drinken, en het geouwehoer kon beginnen. Dat is uiteraard wel toevertrouwd aan de mannen van de Slingerij. Met een grotere groep dan al die jaren voorheen werd de middag in stijl afgesloten. Het einde van het weekend, waar we allemaal weer een jaar op moeten wachten. Een weekend wat fantastisch is, maar niets is voor jou en je partner…

Na een laatste borrel, met het jonge gezin, in de Merlijn was de cirkel weer rond. Het einde waar we allemaal zoveel moeite mee hebben. Het einde van het vierde seizoen op ‘ons’ eiland, waar langzamerhand de mensen ons leren kennen. De mannen van de Slingerij, …… de mannen van het avontuur. We zitten op de boot en denken terug aan wederom een prachtige tijd. Een tijd van plezier, een tijd van de Slingerij! We zetten voet aan wal en na een korte blik op het eiland, krijg ik een brede grijns op mijn gezicht en denk ik: tot volgend jaar mijn vriend, tot volgend jaar.

Met groet, Duif

Wil ik graag eindigen met een quiz:

Wat was de naam van de man die steeds maar één zin vertelde ?
(laat je antwoord achter op het prikbord)

Ps: mocht ik iemand beledigd hebben met de insteek van mijn verhaal, dan bied ik daar alvast mijn excuses voor aan. Je begrijpt dat dit niet mijn intentie is!

Reacties zijn gesloten.

Agenda

25 april 2019: 25 jarig Jubileum

Programma

Sponsoren