Dan maar groot-ja

Het is zondagavond enik zit weer thuis op mijn eigen vertrouwde bank. Mijn ogen vallen bijna dicht bij de gedachte van het prachtige weekend dat wij als voetbalclub de Slingerij voor het vijfde jaar hebben mogen beleven en ervaren.

Zondag

Met vijf overgebleven lieden stappen we op de kade van het vaste land om vervolgens terug te blikken op de afgelopen drie dagen. Drie dagen die als een flits de revue passeren, met alle bekende activiteiten die daarbij horen. Het voelt vertrouwd om weer voet aan wal te zetten, maar toch doet het ook pijn om gedag te zeggen. Als ik nog één keer over mijn schouder kijk naar Schiermonnikoog, krijg ik een warm gevoel van binnen. Ik krijg een brede grijns op mijn gezicht en denk: tot volgend jaar mijn vriend, tot volgend jaar. Wie nu nog zegt dat we een weekend weggaan, ziet het niet juist. We gaan juist elk jaar een weekendje terug!

De bootreis van 45 minuten van het eiland Schiermonnikoog naar Lauwersoog is bijna voorbij. Volgens vaste traditie onder het genot van twee heerlijke gele rakkers die klaarstonden in de bar van de boot. Vele bekende gezichten hadden, net als wij, ook de laatste boot gepakt om de gehele dag nog te kunnen genieten van het eiland.

 

Voordat we richting de boot vertrokken door onze vaste taxi Boersma gevestigd op Middenstreek 6, werd ons complex gecontroleerd. De eigenaar, met handen zo groot als mijn bovenbenen, liep samen met zijn vrouw zeer geconcentreerd en gefocust door het gebouw heen. Een zucht van verlichting ging door ons allen heen, toen bleek dat alles in orde was volgens hun eigen gemaakte normen. We kwamen veel te hard aangefietst vanaf Strantpaviljoen ‘de Marlijn’, die geniet al sinds het begin, in het jaar 2006 na Christus, onze voorkeur. De beruchte zondag met stiekem toch weer alcohol, ook al denk je elk jaar weer dat dit geen goed idee is. We genieten aan onze vaste stamtafel van de hapjes en drankjes die in veelvoud worden aangeleverd. Een chef in de keuken is ondertussen ook een privilege aan het worden. Schalen vol aan eten komen tot ons. Na een enigszins moeizaam begin komt uiteindelijk de lol er toch in. Echt niet vanwege de vele procescco’s of Zuid-Amerikaanse biertjes, maar vanwege een ringtone op een mobiel: het niveau is geboren. Verder werd er weer een evaluatie gedaan en passeerden anekdotes de revue en dit alles deed ons besluiten dat het wederom een prachtig weekend was geweest. Maar niet een eiland om met de vrouw heen te gaan…..

 

Het is zondagochtend en een drietal maakt zich op voor een reis terug op de fiets. Normaliter stond op de planning dat deze reis zou worden uitgevoerd met vier mannen, net als de heenreis. Voor een brakke aap was het denken aan de terugtocht met wind tegen al teveel. Conclusie: fiets achterin de auto en gaan! Prachtige locatie wederom, alleen is het wel opruimen geblazen op de vroege ochtend. Even de schouders eronder en dit varkentje was ook snel gewassen.

Zaterdag

Het is zaterdag diep in de nacht wanneer de laatste thuiskomen van weer een fantastische doch plichtmatige avond in de Tox. Uiteraard gingen de voetjes ook weer van de vloer na menige rakkers die soldaat zijn gemaakt. Samen met onze vrienden uit het prachtige Pekela ging het dak eraf. Net voor onze missie in de Tox werd in het prachtige café “…It Aude Beuthus” (was vroeger de thuisbasis van de reddingsboot van Schiermonnikoog. Sinds de reddingsboot een ander onderkomen heeft gekregen beidt het “Beuthus” (eilanders voor boothuis) nu onderdak aan een sfeervolle café met ruim terras) genoten van de wedstrijd Engeland tegen de verenigde staten of de Amerikanen. Deze wedstrijd eindigde in een gelijkspel, maar door het schouwspel wat zich voor ons afspeelde door de ‘grootjes’, werd het een mooi begin van de avond.

Iedereen heeft zich ondertussen gedoucht en is klaar om het dorp wederom onveilig te maken. Op de achtergrond staat de televisie aan op Nederland 1. We kijken wederom een wedstrijd van het WK 2010. En we worden wederom geconfronteerd door regen. Iets wat in ons vijfjarig huwelijk met het eiland praktisch niet is voorgekomen. We aten heerlijk onze pizza onder het genot van een lekker biertje op en keken in de kantine naar sport en het laatste gedeelte van de wedstrijd Argentinië – Nigeria.

We druppelen van het veld na een één één gelijkspel. Voor een ieder niet te bevatten aangezien we zeven opgelegde kansen hebben gecreëerd, maar uiteindelijk toch slechts één goal hebben kunnen maken. Alles liep die middag vlekkeloos. Er werd goed gecombineerd en onderlinge ruzies zijn gelukkig niet voorgekomen. Dat maakt van alles toch echt een privilege om hier op het prachtige eiland Schiermonnikoog tegen de plaatselijke vv de Monnik te mogen voetballen. Met slechts elf man treden we aan en wordt er aardig gevoetbald. Na een avond goed gedronken te hebben, krap een elftal hebben staan, verschillende mensen op andere posities en weinig met elkaar te hebben gespeeld, vangen we aan. We zitten met z’n allen op tijd in de kleedkamer aangezien we op tijd op het prachtige complex aanwezig waren. Uiteraard kan een speech niet achterwege blijven. In dit vijfde jaar is het onze voorzitter die aangeeft dat het een voorrecht is om hier te mogen spelen. Een voorrecht denkt een ieder…. Inderdaad, een voorrecht! Ons oog valt op prachtig voetbal wat verzorgd wordt door het jeugdtoernooi wat op dat moment nog aan de gang is. En dan is daar die ene man, die vader die zijn zoontje ziet voetballen en zich opstelt als coach van het elftal. Je schaamt je werkelijk rot. Voor alle vaders en toekomstige vaders van de zvv de Slingerij daarom ook deze (bekende) boodschap:

Je kind aanmoedigen is iets anders dan schreeuwende, agressieve bemoeizucht langs de lijn van het sportveld. Van kinderen wordt, zeker in sportief opzicht, vaak het uiterste gevraagd, terwijl die kinderen gewoon een leuke wedstrijd (een spel) willen spelen. De betrokkenheid van ouders bij hun sportende kinderen is goed, maar daarbij zijn ze niet zelden zó fanatiek, dat het lijkt alsof ze het spel helemaal willen overnemen, over de hoofden van de kinderen heen; zowel bij hockey, schaatsen, voetbal, tennis, zwemmen of een andere sport. Terwijl het toch gaat om hún spelplezier en lichaamsbeweging. Kinderen hebben hier last van. Het kan gevolgen hebben voor zowel de emotionele als fysieke ontwikkeling. Uit onderzoek van TNS NIPO voor SIRE blijkt dat meer dan negen op de tien ouders (91%) zich in meer of mindere mate ergeren aan het gedrag van andere ouders langs de sportvelden. We hebben het dan over het opjutten van kinderen, vloeken en schelden, het wijzen van de scheidsrechter op een verkeerde beslissing en het adviseren van de teamleiding. SIRE wil met deze campagne ouders erop wijzen dat dit overdreven sturende gedrag niet normaal is en dat het ten koste gaat van het spelplezier van het kind.

 

Het is zaterdag vroeg in de middag en zoals het al menig jaar gaat, zijn de wegen van de verschillende aanwezige personen gesplitst. De zaterdag staat elk jaar weer in het teken van pizza bestellen, koffie drinken ergens op het eiland, boodschappen halen en uiteraard het visje bij de bekendste visboer op schier. Dit alles geschiedde dan ook volgens plan. Heel bijzonder wordt het ineens als er wordt voorgesteld om naar de Marlijn te gaan. En dat allemaal voor een verjaardag….. Om dan toch terug te grijpen naar twee punten van vorig jaar in het kader van veranderingen:

– Onregelmatigheden en (onvoorspelbare en plotselinge) veranderingen zijn voor autisten een zware belasting. De meesten hebben voortdurend structuur nodig. Die kunnen ze zelf niet aanbrengen en moet hen door de omgeving worden aangereikt.

– En dan bedoel ik dat er erg dwangmatig vastgehouden kan worden aan bepaalde gewoontes: Een stereotype gedrag of herhaling van handelingen, ritueel of dwangmatig gedrag:

In al onze flexibiliteit zijn we toch gezellig aan onze stamtafel gaan zitten, waar eens geen alcohol maar koffie en fris werd gedronken. Ik kan niet anders zeggen dat een middagje Marlijn toch echt een zondag aangelegenheid is en dient te blijven. De grapjes die normaliter op zondag worden ingezet, zijn op een zaterdag absoluut niet leuk. Sterker nog: wij zijn niet eens grappig op zaterdag. Even hiervoor werd door een ieder bij onze kampeerboerderij nagedacht over in de invulling van de dag tijdens een heerlijk ontbijt. Speciaal door onze eerste afhaker van de vrijdagavond, werd voor een man of tien een broodje met gebakken ei gemaakt. En voor de hongerige onder ons ook nog een broodje kaas uit de oven. Dit tezamen met een kop koffie, melk en jus d’orange een geslaagde eerste ochtend. Wat ‘schuldig voelen’ al niet kan doen met een mens….

Vrijdag

Onze eerste avond loopt ten einde. We dansen en hossen op heerlijke golden oldies op de dansvloer. Hoe bijzonder is het dat we na vijf jaren Schier nog steeds zo los kunnen gaan op die muziek in deze fantastische kroeg. Hoe kan het toch zo zijn dat we elke keer onze avond hier afsluiten ? Het zal de charme wel zijn, of het feit dat er verder niet heel veel te doen is op het eiland. Feit blijft wel dat we er altijd genieten. En dat zal waarschijnlijk ook altijd wel zo blijven! Even hiervoor hebben we traditioneel onze eerste borrel in cafe ‘het boothuis’ gehad. Het is en blijft een één tweetje tussen beide kroegen. Een paar potten bier en voetbal, Uruquay tegen Frankrijk, op groot scherm, maakt dat wij snel tevreden zijn op onze eerste avond. Ondanks het slechte weer mag het de pret niet drukken.

Onze maagjes zijn heerlijk gevuld door het eten dat bereid is door de koks van restaurant Brakzand. Ondanks hevige kritiek van andere personen die daar gegeten hebben, is voor ons Slingerianen een kinderhand snel gevuld: heerlijk gegeten.

– Graag wil ik hierbij mijn ervaringen vertellen over ons diner in Brakzand. Ik at spareribs die zout, slecht gekruid en vooral vet waren. Daarbij kwamen friet + een gepofte aardappel, die droop van de kruidenboter.
– Bij binnenkomst van restaurant Brakzand roken we het al, een stevige frituurlucht. Ik had meteen rechtsomkeer moeten maken, maar de honger overwon. In het kort: alle vis wordt gefrituurd en gaat onder een warmhoudlamp.
– We hadden wat te vieren. Een aantal dagen daarvoor een duidelijke afspraak gemaakt met de baas voor de ronde tafel in de erker. Toen wij kwamen, was deze bezet en ook zonder excuses was er voor ons een andere tafel ingedekt.

Nadat iedereen zich een plekje heeft toegedaan en de boodschappen ook dit jaar door de plaatselijke supermarkt zijn gebracht, wordt er geproost met het eerste biertje van het weekend. Langzamerhand is iedereen in de keiharde regen gearriveerd op onze locatie ‘groepsaccomodatie Springfield’.

Het is vrijdag vroeg in de middag en het eten bij Hotel-Restaurant de Zeester heeft ons goed gesmaakt. De fietsen zijn ondertussen gehuurd en de boodschappen zijn gedaan. Het begin van het weekend is gemaakt en de weekgasten maken plaats voor het tuig uit Groningen wat een weekend aanwezig zal zijn. We stappen van de boot af en een ieder voelt zich weer ‘thuiskomen’. We zijn ons allen bewust van het feit dat we wederom naar ‘ons’ eiland gaan. In ieder geval weer voor drie dagen. De bootreis van 45 minuten is voorbij en de traditionele kop koffie en een biertje zijn soldaat gemaakt.

De reis naar de boot toe is ten einde….. een jaar lang hebben we op dit moment gewacht! Na een seizoen in de zaal gevoetbald te hebben, ons eigen toernooi te hebben gespeeld, een slotdag te hebben georganiseerd inclusief een prachtige bingo en vele borrels na de wedstrijden, gaan we eindelijk weer naar Schiermonnikoog.

Met groet,
Duif

Reacties zijn gesloten.

Agenda

25 april 2019: 25 jarig Jubileum

Programma

Sponsoren